je_hoofd_boven_het_maaiveld_uit.png

Gaan die bij jou op school echt over het kind?

Februari, toetsperiode is geweest, rapporten geschreven en dan nu aan tafel met de ouders. Een moment om ze bij te praten over de vorderingen van hun kind op school. Voor mij, is het al even geleden dat ik als juf aan die tafel zat. De aanleiding om dit blog te schrijven is het gesprek dat ik aan de andere kant van de tafel had over mijn zoon. Het voelde namelijk zwaar en verdrietig.

En dat terwijl hij helemaal niet vindt dat hij een probleem heeft. Het is namelijk logisch (zijn woorden) dat hij zich niet zo goed kan concentreren in een klas van 32 kinderen. “En de computers trekken gewoon mijn aandacht.”

De grafieken van het LVS Cito lieten op verschillende gebieden een daling zien in zijn ontwikkeling. Nog steeds een goede score hoor maar wel een daling en dus is het opletten. En ging het gesprek vooral daarover.

Maar als de juffen en ik ons onderbuikgevoel geloven weten we dat hij zich goed ontwikkelt. Maar in de ontwikkeling van ons schoolsysteem zijn we niet meer gewend om op dat onderbuikgevoel af te gaan. We moeten ons indekken, registreren, toetsen, monitoren etc. We zijn gaan geloven dat als wij niks doen, onze kinderen niet leren.

We steken zoveel energie, tijd, geld, kennis en aandacht in het onderwijzen van kinderen om ze zo goed mogelijk voor te bereiden op de toekomst. En hoe die toekomst er uit ziet? Dat weet niemand. Wat we wel weten dat onze samenleving, onze levens in een snel tempo veranderen. Dat er veel op ons af komt. Dat er vele mogelijkheden zijn. En omgaan met snelle veranderingen en vele mogelijkheden vraagt zelfkennis, zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, taalvaardigheden, sociale vaardigheden, algemene kennis en expertise.

Steken we al onze energie dan nog wel in de juiste dingen? Is het mogelijk om onderwijs te creëren waarbij toetsen een stukje informatie geven en dat we het weer hebben over dingen die onze kinderen werkelijk nodig hebben? Krijgen we daar als leerkracht en ouders niet ook veel meer energie van?

Hoe kunnen we controle en angst vervangen met vertrouwen? Hoe kunnen we weer kijken naar onszelf en de kinderen als geheel en vanuit de overtuiging dat wij helemaal goed zijn zoals we zijn? Want volgens mij besteden we dan veel minder aandacht aan problemen, aan wat er nog beter zou moeten. Hoeveel energie komt er dan vrij? Hoeveel levenslust komt er dan weer terug in jezelf en de kinderen?

Jij en ik kunnen dit misschien niet in ons eentje veranderen. Maar we kunnen wel als kleine olie vlekjes ergens beginnen. Ieder op ons eigen manier. Op meer of minder revolutionaire manieren.

Zoals een school die dit hele schooljaar een vracht lege pallets op het schoolplein heeft liggen waar kinderen mee bouwen en sjouwen, ook na schooltijd. Of een leerkracht die in de oudergesprekken aan ouders vraagt waar zij blij van worden van hun kind. Of een school waar kinderen zelf de hele dag keuzes maken voor wat ze willen doen. Of een directeur die met haar team keuzes maakt voor minder registreren en meer echte interacties met leerlingen. Of een leerkracht die gaat koken met de klas, om inhoudsmaten en gewicht te oefenen (en alle vaardigheden die er nog meer bij komen kijken).

Kortom, het hoeft niet groot en ingewikkeld. Laten we allemaal (weer) de bril opzetten met de vraag: “Hoe kan ik mijn onderwijs echt maken? Met betekenis voor de kinderen? Hoe kan ik meer vertrouwen op wat ik al weet over de kinderen in mijn klas?”

Daar krijgen we allemaal weer meer energie van. Want het gaat dan weer over de kinderen, over de mensen die het onderwijs maken. Dan staat het kind centraal. Het kind dat van nature wil leren om te functioneren in de samenleving. De samenleving waar hij vorm aan gaat geven, samen met zijn generatie.